Rozdział 2

            ~Zayn~

Graliśmy dziś koncert w Londynie. Kolejny raz byłem pod ogromnym wrażeniem. Stałem na scenie, nadal nie wierząc, że to ja. Nasze fanki świetnie się bawiły, a ja i reszta, czyli  4/5 One Direction wygłupialiśmy się, robiliśmy wszystko by te kochane dziewczyny zapamiętały koncert do końca życia. Przecież to dzięki nim zawdzięczamy wszystko. Cichym głosem zaczynam śpiewać Little Things, nagle dostrzegam Jej wzrok. Czy to może być ona? Tak.  To już nie jest ta mała, nastoletnia Allie. To dojrzała, piękna Allie. Oczy patrzą z tajemniczością. Jasna, porcelanowa karnacja wyróżnia ją na tle opalonych dziewczyn. Jej rudawe włosy opadają miękkimi falami do końca żeber. Czerwona marynarka, którą ma na sobie idealnie pasuje do ich koloru. Z łatwością dostrzegam rysy jej wspaniałych kształtów.  Jej szczuplutka, zgrabna sylwetka sprawia, że jest jeszcze bardziej delikatna.

Dopiero teraz to poczułem. Ja ją kocham! Dlaczego nie dotarło to do mnie wcześniej? Dlaczego? Przecież teraz może być za późno. Ona mi może nie wybaczyć tego, że ją zostawiłem, że się nie odzywałem, nie dałem znaku życia. A nawet jeśli wybaczy, to na pewno ma chłopaka, jest szczęśliwa. Muszę uświadamiać to sobie tak późno? Muszę ją znaleźć po koncercie.

-Widziałem Allie- oznajmiłem uroczystym głosem, kiedy koncert się skończył i siedzieliśmy z chłopakami w garderobie.

-W takim razie musi mieszkać w Londynie, pewnie przeprowadziła się tu na studia- Liam próbował myśleć strategicznie.

-To co, najpierw klubik, a jutro szukamy twojej księżniczki?- Proponuje Lou. Wszyscy przytaknęliśmy z chęcią, bo przecież nie ma to jak odprężenie po ciężkim show.

Siedzieliśmy przy stoliku, popijając jakieś słodkie drinki. Nie słuchałem chłopaków, nic mnie nie interesowało. Chciałem, tak bardzo chciałem ją zobaczyć. Coś przykuło moją uwagę. Trzech dość wysokich chłopaków siedziało w towarzystwie Allie, Nicole i Alex. Wszyscy gorąco namawiali do czegoś Rudzielca, wymownie gestykulując. Ona widocznie zgodziła się, bo wstała i stanowczym ruchem zdjęła marynarkę. Ze stolika wzięła butelkę z piwem karmelowym, stanęła przed jednym z chłopaków. Nicole przecięła ręką powietrze, a Allie wraz z chłopakiem zaczęli w imponującym tempie wypijać trunek. Tak, ona zawsze lubiła wyzwania. Odstawiła butelkę jako pierwsza. Poirytowany chłopak wyjął z kieszeni portfel, liczył, liczył aż wreszcie wyliczył dużą sumę i wręczył ją dziewczynie. Więc to był zakład. Allie przytuliła przyjaciółki na pożegnanie i ruszyła ku wyjściu z klubu. Zerwałem się z miejsca, może zdążę ją jeszcze dogonić! Nic z tego, duży tłum torował mi drogę. Wyszła z klubu. Zrezygnowany, ale wciąż z nadzieją w sercu podszedłem do Alexandry i Nicole. Zacząłem się tłumaczyć dziewczynom, opowiadać im, że je widziałem, jak tęsknię za ich przyjaciółką i że chcę wszystko naprawić.

-Tylko wy możecie mi pomóc, błagam.

-Zayn, wiesz, że zawaliłeś sprawę. Jeżeli nawet teraz odnowisz z nią kontakt, a potem zostawisz, ona tego nie wytrzyma, załamie się. Teraz jest szczęśliwa - Nicole chciała chronić przyjaciółkę.

-Daj spokój, Nicole. Nie widzisz jak ona o nim myśli? Nadal za tobą tęskni, Zayn - na te słowa na mojej twarzy pojawił się szeroki uśmiech. - Pomożemy ci, ale jeśli zawalisz tą szansę to masz z nami do czynienia- dziewczyny się śmiały. Miały mi właśnie opowiadać, jak teraz jest w życiu Allie, co robi i o innych sprawach z nią związanych. Przerwał to dźwięk komórki Alexandry. Odebrała.

- Pani Alexandra Brown? Czy mogłaby Pani przyjechać do szpitala?- odezwał się męski głos.

-Oczywiście, ale w jakiej sprawie? - Nie słyszałem odpowiedzi tamtej osoby, muzyka grała dość głośno. Dziewczyna odpowiedziała cicho, poczym rozłączyła się i opadła na krzesło barowe. - Allie miała wypadek na motorze, jedziemy do szpitala. - Zdążyłem wypić jedynie pół drinka, więc zaproponowałem, że je zawiozę. Zaczęliśmy z Nicole zadawać pytania. Tak bardzo martwiłem się o tą wariatkę!

-Ale to coś poważnego?

-Nie wiem, najpierw jedziemy po jej rzeczy, tak kazał lekarz, potem do szpitala.

Pojechałem więc pod wskazany adres. Dziewczyny pobiegły do ich domu po ubrania i kosmetyki. Wróciły szybko, z załadowaną torbą. Pod czas jazdy wytłumaczyły mi, że Rudzielec nie będzie miał kłopotów, ponieważ nic nie wypił, a tamto piwo karmelkowe było prawie bez alkoholowe. Pojechaliśmy do szpitala. Zdyszani wpadliśmy na szpitalny korytarz, pielęgniarka wskazała nam numer sali, kiedy tam dotarliśmy nad kruchą postacią Allie stał doktor. Spała. Zdyszani, zaczęliśmy wypytywać, jak ze stanem jej zdrowia.

-To nic poważnego – uspokoił mężczyzna, a ja odetchnąłem z ulgą.- Ma zwichniętą kostkę, połamany nadgarstek, mały wstrząs mózgu. Wypadek nie był z jej winy, pieszy w ostatnim momencie wszedł na ulicę, dziewczyna gwałtownie zahamowała, spadła z pojazdu. Jak się obudzi, proszę jej powiedzieć, że ukochanemu motocyklowi nic się nie stało. Podczas transportu do szpitala pytała o jego stan. - Lekarz zaśmiał się, mamrocząc pod nosem, że pierwszy raz widzi dziewczynę na motorze. Po czym wyszedł z Sali, tłumacząc się obowiązkami. Klęknąłem przy łóżku Allie.

-----------------------------------------------------------------------------
Jestem bardzo wdzięczna dwóm osobom, które skomentowały mój poprzedni rozdział, mianowicie - Mania Młyn i Mimi Loo, ich komentarze bardzo mnie pokrzepiły, więc po ich przeczytaniu natychmiastowo dodaję rozdział drugi! Dziękuję dziewczyny ♥
To co? Zapraszam do czytania!