Rozdział 9

~Zayn~

Obserwowałem śpiącą Allie. Patrzyłem jak równomiernie oddycha i jak uśmiecha się przez sen. Chciałbym móc robić to codziennie. Nawet, nawet gdyby udało mi się ją kiedyś zdobyć, nie przestałbym się starać. Codziennie przynosiłbym jej śniadanie do łóżka, nosił ją na rękach, zabierał na spacery. Byłbym najszczęśliwszym facetem na ziemi. Ale czy ona darzy mnie uczuciem? Oh, ile ja bym dał, żeby tak było! Moje marzenia przerywa Harry. Wbiegł do pokoju i krzyknął:

-A ona tu jest!

-Cicho – skarciłem przyjaciela. Właśnie, jest jeszcze Hazza, wydaję mi się, ze on bardzo lubi Rudzielca. Lubi, w większym tego słowa znaczeniu. Ale nie, to niemożliwe, aby mój przyjaciel był zakochany w miłości mojego życia. Szybko odsunąłem od siebie tą myśl. – Obudzisz ją, jeszcze śpi.

Wszyscy przygotowywaliśmy śniadanie. Do kuchni weszła Allie, miała na sobie beżową, delikatną sukienkę i czarno-beżowe balerinki. Wyglądała naprawdę kusząco. Przetarła zaspane oczy i uśmiechnęła się promiennie do nas. Styles stanął przed nią z kubkiem kakao i ukłonił się, niczym poddany do księżniczki. Tak się bawimy? W takim razie, Malik, bierz się do roboty, bo zostaniesz tylko z marzeniami o tej dziewczynie! Zaczęła wszystkich przytulać na przywitanie, a kiedy podeszła do mnie wskazałem palcem na swój policzek. Zaśmiała się i cmoknęła go lekko, a mi aż zrobiło się gorąco.

-Dobra, do roboty, lecimy się pakować! – zawołał Louis. Dziewczyny były nieco zdziwione. – Wynajęliśmy dom koło plaży, niedaleko Londynu. Jedziemy wypoczywać, z dala od paparazzi i szału aparatów, tu nie będziemy mogli pobawić się spokojnie.

Tak więc po dwóch godzinach, w czasie których się pakowaliśmy i jechaliśmy na miejsce-przybyliśmy! Dom był naprawdę bardzo ładny, położony tuż przy piaszczystej plaży. Okazało się, ze będzie mały problem z sypialniami, a mianowicie: Jedna dla Lou i Nicole, druga dla Alex i Liama. Została dwuosobowa sypialnia i dwa jednoosobowe pokoje. Musieliśmy zdecydować, który chłopak będzie spał z Rudą. Szybko chwyciłem ją za rękę i zaprowadziłem do naszego pokoju, nie chciałem jej oddać chłopakom. Zdecydowałem, że wreszcie odważę się na mały krok i zabiorę ją na spacer.

-Czy uczynisz mi ten zaszczyt i poprzebywasz w moim towarzystwie? – schyliłem się, podając jej rękę. Z wrodzonym wdziękiem położyła na mojej dłoni swoją i ruszyliśmy piaszczystym brzegiem.

-Co zamierzasz dalej? No wiesz, jak już skończysz studia. Wracasz do Bradford?

-Nie, nie chcę – odparła. – Wolę zostać w Londynie, skończę studia, zdobędę pracę i reszta jakoś się potoczy. Nie myślę teraz o tym jak będzie, co będzie. Dotarło do mnie, że życie na tym nie polega. Jestem młoda, chcę z niego korzystać.

-Powiedz mi… - głupio było o to zapytać, ale byłem bardzo ciekawy – jak sobie poradziłaś kiedy wyjechałem? Przepraszam, ale to pytanie mocno mnie nurtuje.

-Jak? Na początku było w porządku, codziennie powtarzałam sobie, że pewnie nie masz czasu i zadzwonisz jutro. Było dobrze, dopóki plastiki z naszej szkoły nie zaczęły uprzykrzać mi życia, a potem działo się już coraz gorzej. Teraz jest świetnie, ale to dzięki dziewczynom i Deanowi.

-Ach, Dean. – mruknąłem. Nigdy go nie lubiłem, zawsze próbował zająć moje miejsce. Kiedy tylko odszedłem na chwilkę on zaraz pojawiał się koło Allie. To było irytujące.

-Nigdy go nie lubiłeś, bo zawsze byłeś zazdrosny!

-A jak miałem nie być zazdrosny? Zawsze się koło ciebie kręcił. Poza tym myślę, że to nieodpowiednie towarzystwo dla ciebie – teraz sam zacząłem się nakręcać.

-Na szczęście nie jesteś moim tatą i nie musisz o tym decydować! – drażniła się ze mną.

-Przepraszam – spojrzałem w jej oczy. Były przepełnione bólem, bo wróciłem do tamtych czasów, kiedy cierpiała. I to była moja wina. Oh, jak mogłem być takim dupkiem?! Zranić tak wspaniałą dziewczynę… Malik ty skończony idioto!

Przytuliłem ją mocno.